lots of serious collectors wish to obtain replica watches deutschland rolex.

high quality patek philippe replique montre breitling mouvement suisse supplier.

reloj rolex imitacion reddit has accomplished the level of the masterpiece.

rolex copy watches for sale rolex even though the prices are higher however visitors nevertheless believe that good value.

Ég sé ekki framtíðina á Íslandi

eftir Hólmfríður Rósa Halldórsdóttir

Ég sit á Landspítalanum við Hringbraut og horfi út um gluggann yfir borgina. Mamma liggur sofandi við hlið mér meðan blóðgjöfin dælist rólega inn í hana. Ég fylgist með iðnaðarmönnum grafa holu fyrir nýju sjúkrahóteli með tilheyrandi látum. Mamma rumskar af og til þegar grafan skellur í stein. Ein og ein flugvél hefur lent á Reykjavíkurflugvelli. Merkilega verð ég aldrei vör við hljóðin í flugvélunum. Kannski eru hljóðin orðin svo eðlilegur hluti af umhverfinu eftir að hafa alist upp í borginni. Það er grátt úti sem gefur borginni þennan fallega sjarma. Engin borg er jafn falleg í svona leiðinlegu veðri. Hún ber hversdagsleikann einkar vel.

Það er alltaf gott að koma heim til Íslands, til Reykjavíkur. Mér finnst yndislegt að búa í Kaupmannahöfn en Ísland er heima. Grámyglaður hversdagsleikinn í Reykjavík vermir alltaf hjartað. Ég er hinsvegar ein af unga fólkinu sem flytur mögulega aldrei aftur heim. Í Danmörku hef ég það nefnilega mjög gott. Ég er á launum þrátt fyrir að vera námsmaður, samgöngur eru frábærar, jarðarberin á uppskerutíma ómótstæðileg og hversdagslífið almennt nokkuð þægilegt. Þar er ekki sjálfgefið að sitja á ráðherrastóli eftir yfirsjón í starfi og ráðherrar segja hiklaust af sér. Þar er heilbrigðiskerfi sem styður rannsóknir og kaupir nýjustu lyfin fyrir sjúklinga sína.

 

Sprengjuviðvörunin vekur mömmu. Grafa þarf víst dýpra fyrir sjúkrahótelinu.

 

Hjartað lengir samt eftir hreiðurgerð á Íslandi. Hér langar mig að ala börnin þegar þar að kemur og lifa mína ævidaga. Hér býr stórfjölskyldan og vinir og hér lifa minningarnar. Hins vegar stendur í vegi fyrir mér hversu óaðlaðandi samfélagið á Íslandi er oft á tíðum. Hér horfi ég á ættingja fá lyfjameðferðir við erfiðum sjúkdómum þegar ég veit að nágrannalönd okkar nota nýrri og betri lyf. Hér horfi ég á ættingja fá lyfjameðferðir á ganginum á spítalanum því ekki var til annað pláss. Hér hlusta ég á forsætisráðherra reyna að tefja byggingu nýs spítala.

 

Við mamma deilum litlu páskaeggi. ,,Betra er yndi en auður.” Fínasta speki hér á ferð.

 

Það sem mér þykir þó helst óaðlaðandi við íslenskt samfélag þessa dagana er umræðan. Ég er ung en svo sannarlega með skoðanir og oft á tíðum bara nokkuð góðar og vel ígrundaðar þó ég segi sjálf frá. En ég þori ekki að orða þessar skoðanir því ég legg ekki í umræðuna. Almenningur er vonsvikinn, tortrygginn og margur hver mjög neikvæður meðan stjórnmálamenn virðast sumir blindir á röksemdir, tilfinningar og áhyggjur almennings. Umræðan á vefmiðlum er niðurdrepandi, viðbrögð stjórnmálamanna sífellt til vonbrigða og tilfinningin sem maður fær af umræðunni er að hér sé lítil von. Hér hafi enginn hugsjón um hvernig framtíðin skuli líta út. Það er stundum eins og hér skorti metnað til góðra verka og samstaða þjóðar er lítil sem engin. Við rífumst í stað þess að ræða en við virðumst þó öll vilja það sama: gott heilbrigðiskerfi fyrir alla, góða menntun og sómasamlegt líf fyrir alla landsmenn. Samt tekst okkur alltaf að flækja saman fæturna við hvert lítið skref fram á við.

 

Við mamma komumst loks heim eftir langan dag á spítalanum. Mömmu bíður reikningur: 22.000 kr fyrir sneiðmyndatöku. Einn reikningur af mörgum.

 

Ég held að fyrsta skrefið fram á við til jákvæðara samfélags sé heiðarleiki á Alþingi. Íslendingar eru langþreyttir og brenndir eftir hrunið, Icesave samningana, Lekamálið og nú síðast Borgunarmálið. Manni fallast því hendur þegar fréttir berast af hagsmunaárekstri forsætisráðherra við samningagerð við kröfuhafana. Ég get gert mér í hugarlund af hverju forsætisráðherra sagði ekki frá. Mig grunar að hann hafi langað að vera hversdagshetjan sem Íslendinga lengir eftir. Hann vildi vera hetjan sem snéri á kröfuhafana almenningi í hag. Við þurfum svo sannarlega hversdagshetjur sem gerast ekki sekar um spillingu eða óheiðarleika, en þær þurfa að vera alvöru – ekki sýndareintök. Hvernig geta æðstu stjórnarmenn samfélagsins ætlast til þess að aðrir embættismenn sinni störfum sínum af heilindum þegar þeir sjálfir gerast sekir um óheiðarleika? Eftir höfðinu dansa limirnir.

 

Ég hitti sjúkling á spítalaganginum í dag. Hann gaf sig á tal við mig um það frábæra starf sem starfsfólkið hér á spítalanum vinnur. Það væri svo yndislegt og fagmannlegt. Að lokum bætti hann við: ,,alþingismenn sumir hverjir mættu taka sér þetta fólk til fyrirmyndar.” Touché.

 

Stjórnmálamenn á Íslandi virðast ekki sjá skóginn fyrir trjánum. Tæknilegar lausnir eins og húsnæðisbætur Eyglóar Harðardóttur hrökkva skammt. Því það sem dregur okkur unga fólkið heim er samfélag þar sem alþingismenn axla ábyrgð og jákvæðni, samvinna og von eru til staðar. Við ætlumst ekki til að samfélagið sé fullkomið þegar við snúum aftur, við erum meira en tilbúin að taka þátt í því að byggja það upp. Okkur skortir hins vegar góðar fyrirmyndir sem sjá stóru myndina.

 

Ljósmynd eftir Håkon Broder Lund.

Hólmfríður Rósa Halldórsdóttir

Pistlahöfundur

Hólmfríður Rósa er nemi í lífefnafræði á ónæmisfræðisviði Kaupmannahafnarháskóla og leggur stund á rannsóknir á ónæmismeðferðum við krabbameinum. Áður lauk hún prófi í lífefna- og sameindalíffræði við Háskóla Íslands. Hólmfríður Rósa hefur meðal annars starfað við umönnun á hjúkrunarheimili, prófbúðakennslu í HÍ og danskennslu við JSB.